İran Olayları ve Renkli Devrim

Son günlerde gündemi en çok meşgul eden olay İran'daki cumhurbaşkanlığı seçimlerin ardından yaşanan bir nevi sivil itaatsizlik hareketi.

Olayı özetlemek gerekirse, İran'da cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı ve dört aday vardı. Seçim öncesi dönemde bütün basın organlarında seçimin iki aday arasında geçeceği söyleniyordu.

Bunlardan birincisi İran'ın halen cumhurbaşkanı olan Mahmud Ahmedinejad,



diğeri ise Mir Hüseyin Musevi'ydi.



Genel kanı seçimi Musevi'nin kazanacağı yönündeydi. En azından basın böyle diyordu, ancak seçim sonuçları hiç de öyle olmadı. Ahmedinejad %63 ile seçimi kazandı. Peki ya sonra, daha sonra yıllardır görmeye alışkın olduğumuz bir sahne tekrarlanmaya başladı.

Önce muhalifler ve hemen ardından da Batılı liderler seçimlere hile karıştırıldığını iddia ettiler. İran'da muhalifler sokaklara döküldü ve seçimin yenilenmesini istediklerini duyurdular. Muhaliflerin gösterileri esnasında kan da döküldü ve 7 kişi öldü. Bu esnada da Batı'dan çağrılar yağmaya devam etti. Mesela dünyanın yeni umudu Obama, İran'a vatandaşlarına şiddet uygulamaması çağrısında bulundu. Almayan Başbakanı Angela Merkel İran'daki seçim konusundaki şüphelerini aktardı.

İran'daki muhaliflerse ellerinde yeşil renkli bezler, bileklikler vb Musevi'yi simgeleyen ögelerle ve hep bir ağızdan yineledikleri şu sözlerle meydanlardaki yerlerindeydiler. "Benim oyum nerede?". Dünyanın pek çok yerindeki İranlılar da aynı şeyi farklı dillerde söylüyorlar, "Where is my vote?".

Şimdi bu görünen olayların arkasında eğilelim. Evet İran'da bir baskı rejiminin hakim olduğu açık. Halkın büyük bir kısmı reform, yani yaşama şartlarında, kanunlarda değişim ve olumlu yönde gelişim istiyor. İran'ın ise son derece karışık bir yönetim şekli var ve ülkeyi aslında cumhurbaşkanı değil de dini liderler yönetir.

Ancak bugün gerçekleşenler ise İran halkının inisiyatifinin dışa vurumu değildir. Bugün yaşananlar tamamen bir renkli devrimdir.

Renkli devrimler ABD ve diğer Batılı devletlerin, ABD ve Batı karşıtı yönetime sahip olan ülkelerdeki yönetimi ABD ve Batı yanlısı kişilerle değiştirme eylemleridir. "İlki Yugoslavya'da uygulanmış olan bu devrimler daha sonra da Çekoslovakya'da Kadife Devrim, Estonya'da Şarkı Devrimi, Gürcistan'da Gül Devrimi, Ukrayna'da Turuncu Devrim ve son olarak da Kırgızistan'da Lale Devrimi olarak gerçekleşmiştir. Burada izlenen yol da sürekli olarak aynıdır. Öncelikle bu ülkelerdeki seçimlere hile bulaştığı iddia edilmiş ve dış kaynaklı sivil toplum kuruluşlarının destekleri ile halk iktidar aleyhinde kışkırtılmıştır. Daha sonra da Batı aleyhtarı yönetim devrilerek yerine, demokratik yollarla iktidara gelemeyen Batı yanlısı kişiler çıkartılmıştır. Yani Batı sürekli dile getirdiği “Demokrasinin Üstünlüğü”ne güvenmemektedir." (kaynak)

Yani ABD normal yollardan hizaya getiremediği İran'ı bu seçimle iç karışıklıklar meydana getirip, zayıf düşürmeye çalışmakta.

Peki bunun renkli devrim olduğunu nereden anlıyoruz. Çok basit, bu devrimlerin tamamında bir renk ögesi kullanılmıştır. Bu her ülkede farklı bir renktir. Demokratik yollardan iktidara gelemeyecek Batı yanlısı adaylar seçim kampanyalarında bu renkleri kullanırlar, tıpkı Musevi'nin yeşil rengi kullanması gibi. Daha sonra seçim yapılır ve Batı yanlısı aday seçimi kaybeder, zaten bunun olacağı önceden bilindiğinden hemen muhalifler sokaklara dökülür, halk galeyana getirilir, seçime hile bulaştırıldığı ilan edilir ve ortaya basit ama akılda kalıcı bir slogan atılır, örneğin; "Benim oyum nerede?" gibi. Kitleler harekete geçince sıra provokasyondadır. Kalabalığa ateş açılır, birileri ölür ve kitleler artık daha da agresifleşir, devlete ait binalara saldırılar başlar ve mümkünse bu binalar yağmalanır. Bu sivil itaatsizlik durumu seçimle, yani demokratik yollarla iktidara gelen yönetim devrilinceye kadar sürer, ardından yönetimi demokratik yollarla iktidara gelemeyen, ama Batı yanlısı olan aday ele geçirir ve tüm Batı dünyası bu durumdan duyduğu memnuniyeti belirtir. Tıpkı Ukrayna'da olduğu gibi ve tıpkı şimdi İran'da yapılmaya çalışıldığı gibi.

Son olarak Musevi'nin bir sözüne dikkat çekilmeli; "Şehit olamaya hazırım.", bir lider kendi taraftarlarını sakinleştirmeye mi çalışmalı, yoksa onları daha da tahrik ederek ölümlerine mi sebep olmalı?

Benim düşüncem bu devrim hareketinin ya ülke genelinde(ya da büyük şehirlerde) olağan üstü hal ila edilerek bastırılacağı, ya da muhaliflerin bir sürede daha gösteri yaptıktan sonra yavaşça geri çekilecekleri yönünde.

Bir diğer düşüncem ise İran'da bir devrim olacaksa bunun halkın inisiyatifiyle, kan dökmeden ve yabancı güçlerin desteği olmadan yapılması yönünde.