Ben seni özlemişim

(resmin kaynağı)

Bir koşuşturmaca, bir karmaşa ve insanlar. Yüzleri tanıdık olmayan, belki onlarca, belki de yüzlerce insan. O keşmekeşin ortasında da ben, yanımda kendimlen.

Eskiden daha dikkatliydim sanırım, daha bir derin bakardım, baktığımda da anlam arardım. Şimdi nerdeeeee...

Eskiden daha bir insandım sanırım, şimdi ben de kalabalıktan farksızım. Aynı terane, aynı anlayış. Oysa ne kadar da farklıydım (?).

Uyanan bir adam edasıyla baktım bugün, ama neden uyandığını bilmeyen ve bir sesti beni uyanmaya sürükleyen, bir kuş sesi.

Evet duymuştum o sesi daha önce, ama ne kadar süre önce, işte buydu esas mesele.

Durdum ve sadece bir anlığına, sadece o sesi duydum.

Oturdum bir kenara öylece ve baktım gelip geçene. Baktım sadece, kendime ve herkese. Hatırladım, aslında duyup da dinlemediğim o sesleri, sonra da tek tek satırladım:
Dalgaların,
Martıların,
Kuşların,
Yaprakların,
Rüzgarın,
ve Yağmurun sesini özlemişim.

Sonra birden bire anladım.

Aslında ben seni özlemişim.