Zaman akıp giderken, bir curcuna içinde koşan insan da ona ayak uydurmaya çalışıyor. Kazanmalıyım diye düşünürken insan aslında neler kaybediyor?

Gördüklerimiz, aklımıza gelenler, dikkatimi çeken ve bizi sinir edenler. Aklımız bunlarla dolu, isteklerle, acılarla, sevinçle ve diğer tüm duygularla. Yaşadıklarımız artık o kadar hızlı ki, fark etmeden yoruluyoruz. Yorulduklarımız insanlar oluyor genelde, çevremizdekiler, sevdiklerimiz. Oysa onlarla yaşanılır bu hayat, ama biz giderek yalnızlaşıyoruz.

Yalnızlaştıkça da duyarsızlaşıyoruz. Biz varız artık, sadece biz. Önemli olan tek varlık kendimiziz. Yaşama hakkı bizim, gürültü yapma, özgür olma, bağırma hakkı bizim, ne istediğimiz ortada. Her şeyi istiyoruz. Çünkü artık doymak nedir bilmiyoruz.

İyi hatırlar çıkıp gidiyor aklımızdan, yerine geliyor boş bir yaşam. Belki başaracağız sonunda, ama kiminle paylaşılacak bunca sevinç ve cefa?

-------------------------

*resim kaynağı