Zaman akıp giderken, bir curcuna içinde koşan insan da ona ayak uydurmaya çalışıyor. Kazanmalıyım diye düşünürken insan aslında neler kaybediyor?
Gördüklerimiz, aklımıza gelenler, dikkatimi çeken ve bizi sinir edenler. Aklımız bunlarla dolu, isteklerle, acılarla, sevinçle ve diğer tüm duygularla. Yaşadıklarımız artık o kadar hızlı ki, fark etmeden yoruluyoruz. Yorulduklarımız insanlar oluyor genelde, çevremizdekiler, sevdiklerimiz. Oysa onlarla yaşanılır bu hayat, ama biz giderek yalnızlaşıyoruz.
Yalnızlaştıkça da duyarsızlaşıyoruz. Biz varız artık, sadece biz. Önemli olan tek varlık kendimiziz. Yaşama hakkı bizim, gürültü yapma, özgür olma, bağırma hakkı bizim, ne istediğimiz ortada. Her şeyi istiyoruz. Çünkü artık doymak nedir bilmiyoruz.
İyi hatırlar çıkıp gidiyor aklımızdan, yerine geliyor boş bir yaşam. Belki başaracağız sonunda, ama kiminle paylaşılacak bunca sevinç ve cefa?
-------------------------
~ 2 yorum: ~
at: 12 Kasım 2009 18:39 dedi ki...
Yalnızlaştığımız kesinlikle doğru, ama aslında özümüze dönmüyormuyuz? Zaten yalnız doğmadık mı?
at: 12 Kasım 2009 20:32 dedi ki...
Doğarken yalnız doğduk ve ölürken de yalnız öleceğiz. Ancak hayat yalnızken ne kadar anlamlı ki, paylaşmadıkça sevgiyi, acıyı ve kederi? Mutlu anlar o kadar da mutlu mu, ya da hüzün paylaştıkça daha az zor değil mi?
Yardım edenin yokken, ya da birine yardım etmiyorken, insan gerçekten insan olabilir mi?
Sorular ve sorular. Yalnızlık tercih bazen ve bazense kişinin zarureti, ancak her insan bir başkasına ihtiyaç duyar ve o ihtiyaç duyduğu anda yoksa arayacağı birileri sürdüğü hayat neye yarar?
Yorum Gönder