(resmin kaynağı)
Yorgunum yorgun, ama sırtımdaki yükten değil. Yorgunum dostum, ama çektiğim dertten değil.
Yorgunum, belki yaşamaktan, belki insanlardan, belki de kendimden yorgunum. Olduğumu sandığım, yada olacağım kişiden.
Yorgunum dinlemekten, söylemekten, söyleyip de söz geçirememekten. Anlaşılamamaktan ve anlayamamaktan.
Her iyiliği kendime, her kötülüğü ise başkasına yontmaktan. Kendimi sütten çıkmış ak kaşık gibi görmekten yorgunum.
Aldatmaktan, aldatılmaktan ve buna alışmaktan. Başkalarını kandırdığımı sanırken, kendimi kandırmaktan.
Gerçeğin değil, zevkin peşinde koşmaktan. Ağzı var dili yok olmaktan ve susmaktan.
Bir koyun gibi sürünün parçası olmaktan. Bize sunulan saçmalıklarla avunmaktan yorgunum.
Yorgunum dostum yorgun, inandığım onca yalandan.
~ 6 yorum: ~
at: 13 Haziran 2009 21:48 dedi ki...
yorulcak ne çok şey varmış..ben de yorgunum ama bu yazıdan anladığım daha da yorulacağım..
at: 14 Haziran 2009 08:57 dedi ki...
Her insanı yoran bir şeyler vardır mutlaka, ama burada her insanın anlamsızca peşinden koştuğu, ya da yaptığı ve sadece kendisine zarar veren şeyler var.
Aslında insan kendiyle barışık olsa, önce kendine dürüst olsa, sonrasında çevresiyle de barışık olabiliyor. :)
at: 14 Haziran 2009 20:04 dedi ki...
Abi senin böyle felsefik yazılarına bayılıyorum...
at: 14 Haziran 2009 23:19 dedi ki...
Teşekkürler Ufuk. :)
at: 21 Haziran 2009 18:50 dedi ki...
bende yorgunum ama bedenen değil ruhen yorgunum. son paragrafında dediğin gibi "Yorgunum dostum yorgun, inandığım onca yalandan".
at: 21 Haziran 2009 23:58 dedi ki...
İnsanı esas yoran da ruhen olan yorgunluklar oluyor.
Yorum Gönder