*resmin kaynağı

Sıkıntılar içindeyim, gördüklerimi, duyduklarımı ne de yaptıklarımı ben biçimlendirdim. Kendiliğinden gelişmedi her şey belki, ama onları gerçekleştiren benim etkim de değildi.
Olmuşum bir avare, tembellik sinsice yerleşmiş benliğime ve esir almış beni. Gücüm yok hareket etmeye, ama fiziken değil ruhen ve fikren bu durum, kararlarımın sonuçları ile ne mutlu ne de huzurluyum.

İnsan yorulur bazen, ancak başkalarından değil de daha çok kendinden. İşte böyle anlarda bir düşünce alır bedeni ve kişi kendinden şüphe etmeye başlar. Bazen sorunun kaynağı olarak kendini görür insan ve bazense başkalarını, işte bu noktada dürüst olmalı kişi, hem kendini hem de başkalarını eleştirebilmeli, gerçekleri görüp onlarla yüz yüze gelmeli ve harekete geçmeli, zira esas önemli olan sorunun kaynağı değil mi?

Ama öyle olmaz çoğu zaman, korkar insan ve başkalarını suçlar. Bu kolay olandır ve gerçeklerden kaçmaktır. Oysa suçluyla kişinin kendisi bunu dürüstçe kabullenebilmeli. Ancak suçlunun kendisi olduğunu bilse de kişi, önlem almaktan çekinebilir belki.

Çünkü değişmekten korkar insan çoğu zaman. Alışkanlıklarından vazgeçmek zor gelir, gelecek belirsizdir, Dimyat'a pirince giderken, elindeki bulgurdan olabilir.

İstediğiniz gibi değilse hayat, o halde ne var değişmekten korkacak? Yoksa elinizde bulgurunuz, neyi kaybetmektir korkunuz?


*resmin kaynağı