İnsan doğası ne kadar çelişkili. Bazı huylar ne kadar tanıdık, bazılarıysa ne kadar garip.

Kimi böbürlenir kendiyle, çünkü üstün bir yeteneği olduğunu düşünür, kimisinin de yoktur sahip olduğu bir meziyet, sahip olduğu tek değerli şey maddi varlıklardır ve o da bunlarla avunmaktadır.

Bunları hemen hemen hepimiz yaparız, az ya da çok, ancak başkaları yaptıklarında ayıplar, kendimiz yaptığımızda ise hiç oralı olmayız. Çünkü aslında kendimize Müslümanız.

Ancak çoğu zaman bu hava atma olayları, hava atan kişi açısından bir hüsranla sonuçlanır.

------------------------

Adamın biri uçağa binecektir ve çevresine karşı böbürlenmektedir, sadece o mu? Tabi ki hayır, eşi ve çocukları da aynı yapıdadır, çünkü körle yatan şaşı kalkmaktadır. Baba kendi dengi bir erkeğe, anne kendi dengi bir bayana, çocuksa kendi yaşlarında bir çocuğa hava atar.

Tavırlar bellidir, burunlar havaya dikilir, uygun anda konuya girilir ve uçakla bir yere gidileceği belirtilir. Aslında denmek istenen, bakın bizim halimiz vaktimiz yerinde, biz gerçekleştiririz, siz hayal dahi edemeseniz de.

Karşı taraf eğer aynı yapıda ise kızarır, morarır, yüzlerine gülse de arkalarından kalayı basmaktadır. Zira fırsatını bulsa kendisi de aynısını yapacaktır.

Tabi bir de aksi durumlar vardır, karşı taraf için önemli değildir bunlar, onlar kendi dertlerine ve mutluluklarına bakar, başkalarına hava atmak neye yarar, böbürlenecek bir şeyleri olsa bile hava atmazlar.

Derken yolculuk günü gelir, havalı ailemiz uçağa binmek için hava alanına gelir, yalnız son derece acemidirler, neyi nasıl yapacaklarını bilmezler. Zar zor uçağa binerler, ilkin sakindirler, ancak bir türbülansa girerlerse, bu sefer de düşme korkusu ile cebelleşirler, çocuk istifra eder, hanım tirtir titrer, bey ise onlara sakin olun derken kendisi ecel terleri döker.

Zar zor inince de sanki hiç bir şey olmamış, onca şeyi onlar yaşamamış ve hiç korkmamış gibi hava atmaya devam ederler.

Eh huy bu ne de olsa, kundakta giren teneşirde çıkar derler.

-------------------------

*resmin kaynağı