Bir karanlık var üstümde, sanki hiç gün doğmayan ve insan yaşamayan bir köydeyim. Yollar yıkık dökük, sesler bölük pörçük. Aklım karışık evet, lakin görüşüm açık.

Çıkartıyorum zihnimi dışarı, belki biraz nefes almalı, lakin yok hava, sadece gam var ve beni kendine bağlayanlar.

Karanlıklar, yalnızca onlar var olanlar ve bir de o, gözleri üzerimde. Lakin kim desem diyemem, tanıdık gelse de bilemem, görmek istesem göremem, tutmak istesem uzanıp kendime çekemem.

Bu düşünceyle bakarım, yakınlaşacağıma uzaklaşırım, korkarım. Oysa ben onu ulaşılmaz yapanım.

Yok ne karanlık ne de keder, gerçekler an be ana gelip geçer, gören görür, kalan körler. Çıkar bir ses ve ciğerlerimi deler.

Ulaşılmaz olan yakın olur, görünmez olan açık. Görmez olan gören olur, sağır olansa işiten.

Ancak aptallardır kendi hayatlarından ve yapabileceklerinden çekinen.