Eyvah, Sınav!

Daha önce pek çok kez Eyvah başlığı altında yaşadığım garip olayları sizlere anlatmıştım, bu kez bir değişiklik yapıyorum ve size kuzenim Büşra'nın yaşadığı ilginç sınav gününü aktarıyorum, inşallah kuzenim güzel sanatlarda okumaya hak kazanacak. Kendisine başarılar dilemeyi de ihmal etmemeyeyim. :)

Ben askerdeyken kuzenim sınava girmişti ve ben de bir e-posta ile sınavının nasıl geçtiğini sormuştum ve işte aldığım cevap:

Evet ya ilk sınav geçti sahiden. Ne zaman geldi ne zaman geçti bir şey anlamadım ama olsun:)

O sınav günü süperdi :)

Sınavdan hiç bir beklentim olmadığı için çok rahattım. Benim bu rahatlığım diğer öğrencilerin, bazılarının gerilmesine yol açtı. :)

Sıvada bütün velilerin bu bizim çocuğumuzdur, değildir ayrımı yapmadan, özellikle de yalnız gelen öğrencilere dua edip moral verdiklerini gördüm ki bu beni çok şaşırttı. :)

Kitapçığı elime alıp Türkçe sorularına baktığımda nutkum tutuldu; meğer en kazık sorular bana başta rastlamış. :)

Tekrar toplanıp eve döneceğimiz zaman arkadaştan birini kaybettik. Daha doğrusu buluşacağımız yere gelmedi. 15-20 dk falan onu bekledik. Meğer o bizi KTÜ'nün diğer ucunda bekliyormuş.

Eve girmeden hemen önce , kapının önünde, babama telefon edeyim de merak etmesin diye düşünüyordum. Eve bir girdim ki babam evde. Üstelik de bana nerede kaldın diye soruyor. :) Geç kalsam "Tamam, haklıdır" diyeceğim, ama ikide gelirim deyip ikiye on kala gelince bu laf biraz tuhaf oldu. :) Bu durumu geçtim, annemi çarpıntısı tutmuş ben gelene kadar, ona üzüldüm asıl. Üstelik bu sınavı fazla önemseyip de üzülmesin diye ne kadar uğraşmıştım. Ben sınavdayken daha fazla gerilmesin diye özellikle benimle gelmesini istememiştim.

Neyse, anacığım sağ olsun bana çok güzel bir sürpriz yaptı. Bizimkiler 2 tane koltuk almışlardı, sonraki gün gelecek diye bana bir güzel temizlik yaptırmaya karar verdi sevgili pamuğum (annesi). Temiziliğe girişmeden önce benim böbreklerim ağrımaya başladı. O gün bir de onun ağrısını çektim. Ama tabi bu beni temizlik zulmünden kurtarmaya yetmedi. Ağrının erken geçtiğini gören annem bana pek de acımadı. :)

Sınav sonuçlarının açıklandığı gün sevgili babacığım sınavım hakkında; "Sınavı geçmişsin ha?" dan başka yorum yapmadı. Sağ olsun geleceğimle ilgili hiç bir soru sormadı.

Yetenek sınavına gireceğimi öğrenen öğretmenler biraz bozuldu hatta müdür yardımcısı sinirlendi. Tarihçi; "Daha iyi hedeflerin vardır diye düşünmüştüm." diyerek moralimi bir kat daha artırdı (!). Biyoloji hocasından başka kimse bu durumu önemsemedi.

Annem ve babam bile bu bölümü okumamı içlerinden gelerek istemiyorlar. Ne hoş değil mi? :D

--------------------------------------
*resmin kaynağı