Yorulmuştum artık ve gördüğüm ilk banka bıraktım kendimi.
Tek derdim biraz dinlenmek ve kendime gelmekti.
Dinlenirken bir yandan, insanlar geçti yanımdan.
Gözlemledim onları ve onları gözlemleyen yanımı.
Yağmurlu bir Eylül sabahında, o kız beklerken yol kenarında,
Bir araç gelip durdu önünde ve genç bir erkek çıktı peşince.
Belki arkadaştılar, belki de sevgili, önemli olan bir birlerini sevip sevmedikleri.
Sarıldılar, sevgi doluydular.
İşte o anda gördüm kendimi, bir bankta tek başına oturan biri.
Keşke dedim.
Keşke bende birini böyle sevebilseydim.
------------
*resmin kaynağı
~ 2 yorum: ~
at: 29 Eylül 2009 21:34 dedi ki...
Eğer yazdıkların senin gerçeğinse, inşallah karşına sevebileceğin kişi çıkar ve sende o mutluluğu tadarsın. :)
at: 30 Eylül 2009 09:04 dedi ki...
NeSTaL, açıkçası biraz benim gerçeklerim, birazsa başkalarının, biraz hayal biraz gerçek. Sevmek kadar sevilebilmek de dert. :)
Yorum Gönder