Efendim dişimde tespit edilen bir çürüğün ardından hastaneden randevu alarak dolgu için gün saymaya başladım, tabi randevu bir ay sonraya idi. :)
...
Neyse ki bir ayı atlattık ve hastaneye gittik. Randevu kağıdında saat 10:30 olarak belirtilmişti. Üstelik randevu kağıdının üzerinde randevu saatinden 10 dakika önce gelinmesi gerektiği yazıyordu. Bense kendi kendime, "Ya cidden beni tam saat 10:30'da çağıracaklar mı?" diye soruyordum.
Tabi ki öyle olmadı. Hastaneye normal saatten yarım saat kadar önce gittim, işlemlerimi yaptım ve sıramı beklemeye başladım, ama kimsenin benim ismimi anons ettiği yoktu. Beklerken sürekli içeri girip çıkan bir amcaya randevu saatini sordum, bana verdiği yanıtla eyvah dedim. Çünkü amcanın randevu saat 9'du, oysa saat 10:50'ye gelmişti. Tam yandım ben derken birden hemşire ismimi söyledi. Ben de hemen içeriye girdim. Dişçi koltuğuna yerleştim ve tedavi başladı, ancak az sonra doktorun "Bu o çocuk değil." demesiyle kendime geldim. Meğer benden önce başka bir hastayı alacaklarmış, ancak bir karışıklık sonucu ben girmişim. Neyse ki tedavime devam edildi.
Ancak gariplikler burada bitmedi. Bir süre sonra içeri biri yaşlı, biri genç iki bayan girdi. Tabi ben onları görmesem de seslerini duyabiliyordum. Neyse gelelim bayanların meselelerine. Yaşlıca bayan doktora onunla bir şey konuşmak istediğini söyledi, bunun üzerene doktorun "Anlat." demesi ile başladı anlatmaya hanım teyze.
Hanım Teyze: "Oğlum ben senin bilmem kiminin, bilmem kimin, bilmem kimiyim. (yani kısacası uzaktan akrabası) Benim çürük bir dişim var."
Doktor: "Tamam da teyze onun çekilmesi lazım. Alt katta çektirebilirsin."
HT: "Yok sen çekeceksin."
DR: "Tamam hallederiz, şu hastayla işimiz bitsin."
Daha sonra benim tedavime geri dönüldü ve sonun da diş dolgum yapıldı.
Kıssadan hisse, memleketimizde işler kolay kolay rayına oturmaz. Bunu aşağılık kompleksi, ya da aşağılama olarak algılamayın. Aksine bence milletimiz çok güzel huylara sahip, ama bazı çok güzel huylarını da kaybetmiş durumda. Halkımız artık o kadar alışmış ki en ufak işte bile araya aracı, akraba vb bağ koyuyor. Vay halimize.
...
Neyse ki bir ayı atlattık ve hastaneye gittik. Randevu kağıdında saat 10:30 olarak belirtilmişti. Üstelik randevu kağıdının üzerinde randevu saatinden 10 dakika önce gelinmesi gerektiği yazıyordu. Bense kendi kendime, "Ya cidden beni tam saat 10:30'da çağıracaklar mı?" diye soruyordum.
Tabi ki öyle olmadı. Hastaneye normal saatten yarım saat kadar önce gittim, işlemlerimi yaptım ve sıramı beklemeye başladım, ama kimsenin benim ismimi anons ettiği yoktu. Beklerken sürekli içeri girip çıkan bir amcaya randevu saatini sordum, bana verdiği yanıtla eyvah dedim. Çünkü amcanın randevu saat 9'du, oysa saat 10:50'ye gelmişti. Tam yandım ben derken birden hemşire ismimi söyledi. Ben de hemen içeriye girdim. Dişçi koltuğuna yerleştim ve tedavi başladı, ancak az sonra doktorun "Bu o çocuk değil." demesiyle kendime geldim. Meğer benden önce başka bir hastayı alacaklarmış, ancak bir karışıklık sonucu ben girmişim. Neyse ki tedavime devam edildi.
Ancak gariplikler burada bitmedi. Bir süre sonra içeri biri yaşlı, biri genç iki bayan girdi. Tabi ben onları görmesem de seslerini duyabiliyordum. Neyse gelelim bayanların meselelerine. Yaşlıca bayan doktora onunla bir şey konuşmak istediğini söyledi, bunun üzerene doktorun "Anlat." demesi ile başladı anlatmaya hanım teyze.
Hanım Teyze: "Oğlum ben senin bilmem kiminin, bilmem kimin, bilmem kimiyim. (yani kısacası uzaktan akrabası) Benim çürük bir dişim var."
Doktor: "Tamam da teyze onun çekilmesi lazım. Alt katta çektirebilirsin."
HT: "Yok sen çekeceksin."
DR: "Tamam hallederiz, şu hastayla işimiz bitsin."
Daha sonra benim tedavime geri dönüldü ve sonun da diş dolgum yapıldı.
Kıssadan hisse, memleketimizde işler kolay kolay rayına oturmaz. Bunu aşağılık kompleksi, ya da aşağılama olarak algılamayın. Aksine bence milletimiz çok güzel huylara sahip, ama bazı çok güzel huylarını da kaybetmiş durumda. Halkımız artık o kadar alışmış ki en ufak işte bile araya aracı, akraba vb bağ koyuyor. Vay halimize.
~ 0 yorum: ~
Yorum Gönder