Yalnızlığın Çelişkisi

Yalnızlık ne kadar güzel ve huzur verici, ne kadar çirkin ve karanlık.
Ne kadar çekici, ne kadar hoş, alıyor beni içine ve rahatlıyor ruhum. ...
Kabulleniyorum her şeyi, sevmediklerim bile güzel görünüyor. Sevdiklerimse ne kadar itici.
Karamsarlık tek arkadaşım oluyor, beni benden koruyor belki, belki de sadece beni kandırıyor, ama hissediyorum ruhum yavaşça arınıyor.
Anlamsızlık anlam kazanırken, gördüğüm her şey anlamsızlaşıyor.
Çelişkiler içinde yuvarlanıyorum, aslında benliğimi buluyorum, çünkü ben zaten çelişkilerden oluşuyorum.
Seni seviyorum yalnızlık, çünkü sende kendimi buluyorum ve bundan gurur duyuyorum.
Çünkü yalnızken kendimle başbaşa oluyorum ve işte o zaman sadece kendime kızabiliyorum.