Huzurumu kaybetmişim haberim yok.Şaka falan değil, bu yılın başında içine girdiğim kulüp faaliyetleri çerçevesinde kendimi öyle adamışım ki artık ben olmaktan çıkmışım. Üstelik cidden fark etmiş de değildim. Ta ki bugüne kadar. Bugün KTÜ kütüphanesine gitmiştim arkadaşım Meryem ile beraber. Önce bir iki saat bitirme tezimin yazımı ile uğraştım, sonra dışarı çıktığımda gerçeği fark ettim. Tıpkı ilk yılımda olduğu gibi çok güzel bir hava, hafif esen rüzgar bir bardak kahve ve güzel bir arkadaş sohbeti. İşte ben bunları kaybetmişim, huzurumu yitirmişim haberim yok. Halen huzuruma tam manasıyla kavuşmuş olmasam da, en azından artık ne yapacağımı biliyorum. Bu bile beni mutlu ediyor. :)
~ 2 yorum: ~
at: 13 Nisan 2008 17:46 dedi ki...
HUZUR uzak bır kente terkedilmiş sevdalı gibi kokusu hala koynumda ama kendi yok sureti ha silindi silinecek gibi duran suyan yansıyan bi akis gibi gözlerimde.Ben huzurun nasıl bir şey olduğunu en son annaemin süt kokan göğsünde anımsadım hoş bir arkadaş sohbeti diyorsunuz ya onları tarıhe gömeli çok uzun zamn oldu çocukluğumun pembe yalnlarını bile özleyen ruhum bulacagına inanmadığı huzuru armaktan yoruldu (RİZE ÜNİVERSİTESİ İŞLETME)
at: 13 Nisan 2008 18:41 dedi ki...
Çok çok güzel bir anlatım olmuş, dilinize sağlık.
Yorum Gönder