Aslında bir şey bilmediğini bilmemek

Bir şeyleri bilmek, bir şeyler hakkında konuşabilmek güzel şeydir doğrusu. Bir konu üzerinde düşünmek, fikir geliştirip bu fikirleri başkaları ile paylaşabilmek. Bir de bunun zıttı var tabi, bilmemek.

Ama benim üzerinde durmak istediğim konu insanın aslında bir şey bilmediğini bilmemesi durumu, çünkü çok garip bir durumdur bu, hemen hemen her insan da bu durumu yaşamıştır, çünkü bu durumun ortaya çıkmasının sebebi insani dürtülerimizdir. Bilmemek, ama bilmediğini de bilmemek, sonra da bilmediğin bir konuda ahkam kesip, bilenleri de bilgisizlikle itham etmek.
Peki neden? Çünkü insan egosunun gereği kabullenememek altta kalmayı, öğrenmeye çalışmak yerine bilgisiz haliyle bilgili görünmeyi istemek.
İşte geçenlerde karşılaştım yine böyle bir durumla. Üstelik canım yurdumun bir üniversitesinde üniversiteli bir arkadaşımda. Bir konu vardı önümüzde tartıştığımız, aslında sadece onun konuşup benim ise dinlediğim, dinlerken canım arkadaşımın neden böyle konuştuğunu düşündüğüm, düşünürken de Fuzuli'nin o güzel sözünün aklıma geldiği bir tartışma ortamıydı. "Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil."
Zar zor susturabildim arkadaşımı ve anlattım biraz, ama kimin umurunda. Arkadaşım yine aldı sözü bir daha vermemek üzere eline.
Ama acı geldi bana, bir üniversite öğrencisinin, yurdum insanının kahve muhabbetindeki konuştuğu cümlelerle konuşması, tıpkı onlar gibi devlet kurup yıkması.
Bilmemek ve bilmediğini de bilmemek çok tehlikeli bir durum aslında, ama gel gör ki bir insana bilmediğini kabul ettirmek de bir o kadar zor.